![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
грае: Postscriptum - Назаўсёды
4 абмяркоўваюць | абмеркаваць
jumis
край, дзе растуць каменныя крыжы
06 ліпеня 2009 @ 16:48
03 ліпеня 2009 @ 23:46
грае: Косовски Божури - Оj, Косово, Косово
03 ліпеня 2009 @ 12:39
( story )
Апошнія кветкі Радзімы
Цягнік ішоў на захад. Ля вакна
Стаяла задуменная жанчына.
За цягніком, праз выбухі й руіны,
Па шпалах адыходзіла вайна.
Уздоўж чыгуначнага палатна
Нарваўшы ліпеньскіх палёвых кветак,
Мужчыны падбіралі зь іх букеты
І несьлі той жанчыне ля вакна.
Наўзбоч стаяў чужынец, назіраў,
І адшукаць ня мог таму прычыны.
Нарэшце, падыйшоў да той жанчыны
І аб усім адкрыта запытаў:
– Прабачце, не магу я зразумець –
Чаму ж усе яны нясуць вам кветкі?
– Бо я паэтка, пане. А паэтка
У Беларусі – болей, чым паэт.
30.6/1.7.2009
Апошнія кветкі Радзімы
Цягнік ішоў на захад. Ля вакна
Стаяла задуменная жанчына.
За цягніком, праз выбухі й руіны,
Па шпалах адыходзіла вайна.
Уздоўж чыгуначнага палатна
Нарваўшы ліпеньскіх палёвых кветак,
Мужчыны падбіралі зь іх букеты
І несьлі той жанчыне ля вакна.
Наўзбоч стаяў чужынец, назіраў,
І адшукаць ня мог таму прычыны.
Нарэшце, падыйшоў да той жанчыны
І аб усім адкрыта запытаў:
– Прабачце, не магу я зразумець –
Чаму ж усе яны нясуць вам кветкі?
– Бо я паэтка, пане. А паэтка
У Беларусі – болей, чым паэт.
30.6/1.7.2009
грае: Унія - Разьвітаньне
01 ліпеня 2009 @ 11:14
Сёньня й заўтра, блізка і далёка –
Усё зьлілося ў цемры летняй ночы.
Дзесьці чутны рохкат мотаблока,
Пад рукою – чорны кот вуркоча.
Над страхою – месячык рагаты
І сузор’яў цьмяныя абрысы.
Шашлыкі даедзены. Ля хаты
У мангале дагарае прысак.
Дзень прайшоў у клопатах і працы,
Засынае стомлены пасёлак.
Час адгулаў, водпускаў, вакацый,
Дзецям у кашмарах сьніцца школа.
А наперадзе яшчэ ўсё лета,
Дзесь далёка шумны, душны горад.
Кот сышоў. Пагасла цыгарэта.
Я сяджу і разглядаю зоры.
26/27.6.2009
Усё зьлілося ў цемры летняй ночы.
Дзесьці чутны рохкат мотаблока,
Пад рукою – чорны кот вуркоча.
Над страхою – месячык рагаты
І сузор’яў цьмяныя абрысы.
Шашлыкі даедзены. Ля хаты
У мангале дагарае прысак.
Дзень прайшоў у клопатах і працы,
Засынае стомлены пасёлак.
Час адгулаў, водпускаў, вакацый,
Дзецям у кашмарах сьніцца школа.
А наперадзе яшчэ ўсё лета,
Дзесь далёка шумны, душны горад.
Кот сышоў. Пагасла цыгарэта.
Я сяджу і разглядаю зоры.
26/27.6.2009
22 чэрвеня 2009 @ 18:14
Сам-насам са сьветам
Ты нешта кажаш – я цябе ня чую
Бо птушкі паўтараюць твае словы
Бо слова неабдымнае нітуе
І вышыню, і глыб адначасова
Прыслухайся да гуду пчол у борцях
Да шолаху лістоты, шэпту ценяў
Давай нырнём у лета так глыбока
Як ціхія пужлівыя алені
Мы сам-насам са сьветам, што сплывае
Ляжым пад промнем сонца неастылым
Барока ў шатах дрэваў адцьвітае
Нашмат хутчэй мы самі станем пылам
Бурштын смалою зноў не абярнецца
І толькі лета нас абдыме квола
Бо мы з табой дурэлі, нібы дзеці
Якія зьбеглі з дому без дазволу
20/21.6.2009
Ты нешта кажаш – я цябе ня чую
Бо птушкі паўтараюць твае словы
Бо слова неабдымнае нітуе
І вышыню, і глыб адначасова
Прыслухайся да гуду пчол у борцях
Да шолаху лістоты, шэпту ценяў
Давай нырнём у лета так глыбока
Як ціхія пужлівыя алені
Мы сам-насам са сьветам, што сплывае
Ляжым пад промнем сонца неастылым
Барока ў шатах дрэваў адцьвітае
Нашмат хутчэй мы самі станем пылам
Бурштын смалою зноў не абярнецца
І толькі лета нас абдыме квола
Бо мы з табой дурэлі, нібы дзеці
Якія зьбеглі з дому без дазволу
20/21.6.2009
грае: Alina Orlova - Kirsk kardeliu
22 чэрвеня 2009 @ 17:11
Беларусы (па бацьку) ў мяне местачковыя, а палякі (па маці) гарадзкія. Прадзед (дзедаў бацька) жыў у Плісе, куды немцы ўвайшлі 7 ліпеня, прызначылі дырэктарам школы на ўсе тры гады, потым спалілі яму дом і сышлі, не пакінуўшы ніякіх гарантыяў на спакойнае жыцьцё. Другі прадзед (бабулін бацька) усе тры гады ў Рудзенску пакутваў праз сваю чарнявасьць і татарскія рысы, а азьвярэлыя беларускія паліцаі задзяўбліся тлумачыць сваім прыезджым начальнікам, што ён ня "юдэ". Сваіх сяброў, забітых у баях з партызанамі, яны хавалі на тых самых могілках, дзе і нямецкіх салдатаў - цяпер на гэтым месцы дзіцячы садок. Бабуля нарадзілася ў 1929 годзе, а ў 1943-ім бацька не пусьціў яе ў СБМ, з-за чаго яна за ўсё сваё жыцьцё так і ня выехала за межы рэспублікі, ня кажучы пра Казахскую ССР, дзе так і засталіся многія дзяўчаты зь мястэчка. Дзед нарадзіўся у 1932-ім, 1 верасьня 1939-га пайшоў у польскую школу, потым - у савецкую, а пазьней - у беларускую, і адначасова з тым паліў печкі радыёнаўцам.
( чытаць болей )
P.S. Учора з бабулінага аповеду высьветлілася, што Нямеччына напала на Савецкі Саюз а чацьвертай раніцы 21 чэрвеня 1941 года. У сёньняшняй размове з бабулінай сястрой гэтая версія пацьвердзілася. Забіце мяне хто-небудзь, а?
( чытаць болей )
P.S. Учора з бабулінага аповеду высьветлілася, што Нямеччына напала на Савецкі Саюз а чацьвертай раніцы 21 чэрвеня 1941 года. У сёньняшняй размове з бабулінай сястрой гэтая версія пацьвердзілася. Забіце мяне хто-небудзь, а?
грае: Diktatura - 1941
22 чэрвеня 2009 @ 14:52
Сколько времени нами про.бано –
Нам его не догнать никогда.
Темнота ухмыляется злобно,
И всходить не желает звезда.
Пустота улыбается гордо,
Не оставив во мне и следа
Трезвой мысли. Из этого города
Не доходят туда поезда.
От тебя до меня не доходят,
И вообще не идут никуда –
Контролёры стоят на проходе,
И в сортире не сходит вода.
Улыбаешься чисто и ровно,
Без особого, в общем, труда –
Суета на лице нарисована,
А под ней проступает беда.
А в вагоне тоскливо и пусто,
И от этого как-то легко.
На скамейке забытое чувство
И ноль-пятка с последним глотком.
На стоп-кране дрожащие пальцы,
Тормозов истерический визг...
Можно плакать, а можно смеяться:
Электричка «Ждановичи – Минск».
21/22.6.2009
Нам его не догнать никогда.
Темнота ухмыляется злобно,
И всходить не желает звезда.
Пустота улыбается гордо,
Не оставив во мне и следа
Трезвой мысли. Из этого города
Не доходят туда поезда.
От тебя до меня не доходят,
И вообще не идут никуда –
Контролёры стоят на проходе,
И в сортире не сходит вода.
Улыбаешься чисто и ровно,
Без особого, в общем, труда –
Суета на лице нарисована,
А под ней проступает беда.
А в вагоне тоскливо и пусто,
И от этого как-то легко.
На скамейке забытое чувство
И ноль-пятка с последним глотком.
На стоп-кране дрожащие пальцы,
Тормозов истерический визг...
Можно плакать, а можно смеяться:
Электричка «Ждановичи – Минск».
21/22.6.2009
грае: Diktatura - Aš sugrižau
20 чэрвеня 2009 @ 11:31
Дарогі Еўропы
Ад першага дня мы мянялі кватэры,
Двары, адрасы, нумары тэлефонаў,
Мы стукалі ў глуха замкнёныя дзьверы,
І нам адчынялі, як добрым знаёмым.
Францускім віном запівалі марціні,
Мянялі білеты, валюту і мовы,
Штодня прачыналіся ў новай краіне
І зранку жыцьцё пачыналі нанова.
Няхай гэта часам было небясьпечна –
Спускалі сабакаў, стралялі па сьпінах...
Калі перад намі ляжала мястэчка –
Мы бралі яго за пятнаццаць хвілінаў.
Нідзе не зрабілі мы ганьбы Радзіме,
Нідзе мы ня зганьбілі нашага сьцягу –
Навечна запомнілі нас маладымі
І вежа ў Парыжы, і ганак Райхстагу.
Дзе мы ні былі – мы ламалі законы,
Мы ўмелі змагацца, сьпяваць і сьмяяцца –
Навечна запомнілі нашы імёны
Варшава і Вільня, Крыжова і Данцыг.
І як бы далёка нас лёс ні закінуў,
Дзе б мы ні прачнуліся заўтра – нам сьняцца
Бясконцыя, нібы цурок успамінаў,
Дарогі Еўропы, дарогі юнацтва.
19/20.6.2009
17 чэрвеня 2009 @ 12:25
тут пішуць, што шурык запісаў кавер на no milk today.
а мне падаецца, што духу малочнай вайны больш адпавядае кавер dr hakenbush.
праўда, пра малако там ні слова. затое амаль увесь тэкст пра маскалёў :)
а мне падаецца, што духу малочнай вайны больш адпавядае кавер dr hakenbush.
праўда, пра малако там ні слова. затое амаль увесь тэкст пра маскалёў :)
17 чэрвеня 2009 @ 11:24
Аб’явы прыпынкаў ужо не ідуць з галавы,
У горадзе шумна і тлумна, няўтульна і пыльна.
Замкнутыя дзьверы сабору і Жоўтай Царквы,
На Ракаўскай вуліцы сьпіць некранутая Вільня.
Ты крочыш па горадзе, дзе ні хвіліны ня жыў,
Ён іншы, чужы, і ніколі табе не належыў.
З-за новай Нямігі прыцішана, бы з-за мяжы,
Азваўся апоўдні гадзіньнік на ратушнай вежы.
Разьбітыя мары, і часу няўмольнага такт
Удар за ударам табе адмярае. Дванаццаць.
Ты хочаш навечна застацца ў аціхлых дварах,
Пайсьці, заблукаць, і ніколі назад не вяртацца.
Чароўная песьня ліецца, нібы з-пад зямлі
Няміга сьпявае і плача, няўцешна і глуха,
А ў небе кружляюць анёлы, нібы матылі,
І горад стары засыпаюць таполевым пухам.
17/18.6.2009
У горадзе шумна і тлумна, няўтульна і пыльна.
Замкнутыя дзьверы сабору і Жоўтай Царквы,
На Ракаўскай вуліцы сьпіць некранутая Вільня.
Ты крочыш па горадзе, дзе ні хвіліны ня жыў,
Ён іншы, чужы, і ніколі табе не належыў.
З-за новай Нямігі прыцішана, бы з-за мяжы,
Азваўся апоўдні гадзіньнік на ратушнай вежы.
Разьбітыя мары, і часу няўмольнага такт
Удар за ударам табе адмярае. Дванаццаць.
Ты хочаш навечна застацца ў аціхлых дварах,
Пайсьці, заблукаць, і ніколі назад не вяртацца.
Чароўная песьня ліецца, нібы з-пад зямлі
Няміга сьпявае і плача, няўцешна і глуха,
А ў небе кружляюць анёлы, нібы матылі,
І горад стары засыпаюць таполевым пухам.
17/18.6.2009
11 чэрвеня 2009 @ 11:09
Я люблю пурпуровае неба над домам маім,
Калі дзень адгарэў, калі ў вокнах пагасла сьвятло,
І смарагдавых зорак нябачныя кроплі на ім,
І каб цэлую ноч да сьвітанку няспынна ліло.
Я люблю, калі пахне язьмінам і летнім дажджом,
Калі лісьце кранае бязважкага ветру павеў,
Калі фары машыны, што едзе аціхлым дваром
Мне на столі малююць карункі галінкамі дрэў.
Я люблю папаліць ля вакна месяцовай парой,
Калі ў шыбы дрыготкімі крылцамі б’юць матылькі,
Калі едзе апошні тралейбус па вулцы маёй,
І калі па чыгунцы на захад ідуць цягнікі.
Дапалю, за сьпіной цыгарэтны разьвеецца дым,
А калі я засну, мне прысьніцца мой горад і двор,
А яшчэ – пурпуровае неба над домам маім,
І нябачныя зроку суквецьці смарагдавых зор.
10/11.6.2009
Калі дзень адгарэў, калі ў вокнах пагасла сьвятло,
І смарагдавых зорак нябачныя кроплі на ім,
І каб цэлую ноч да сьвітанку няспынна ліло.
Я люблю, калі пахне язьмінам і летнім дажджом,
Калі лісьце кранае бязважкага ветру павеў,
Калі фары машыны, што едзе аціхлым дваром
Мне на столі малююць карункі галінкамі дрэў.
Я люблю папаліць ля вакна месяцовай парой,
Калі ў шыбы дрыготкімі крылцамі б’юць матылькі,
Калі едзе апошні тралейбус па вулцы маёй,
І калі па чыгунцы на захад ідуць цягнікі.
Дапалю, за сьпіной цыгарэтны разьвеецца дым,
А калі я засну, мне прысьніцца мой горад і двор,
А яшчэ – пурпуровае неба над домам маім,
І нябачныя зроку суквецьці смарагдавых зор.
10/11.6.2009
грае: Alina Orlova - Эмигранты
10 чэрвеня 2009 @ 13:14
Праходзіў каля рэзідэнцыі. Перад ЦДА некалькі машынаў з персаналам, на некаторых казахскія сьцяжкі. Прыблізна ў 11.50 ля першага пад'езда распіхалі па двух патрульных машынах невялікую групу людзей, якія стаялі на зьнешнім перыметры, дваіх цягнулі ад уваходу.
09 чэрвеня 2009 @ 14:16
1. Наконец-то привёл в порядок memories в этом журнале, путём тотального снятия категорий и глобального запривачивания.
2. Там обнаружились сотни стыда и щколоты.
3. Зато теперь никто больше не увидит этот стыд и щколоту.
4. А я наконец-то смогу продолжить пользоваться этой чудесной функцией после трёхмесячного перерыва.
5. Так что просьба ко всем - пишите интересные посты :)
6. PROFIT!
Апытаньне #1413308 memories
Open to: усім, detailed results viewable to: усім
2. Там обнаружились сотни стыда и щколоты.
3. Зато теперь никто больше не увидит этот стыд и щколоту.
4. А я наконец-то смогу продолжить пользоваться этой чудесной функцией после трёхмесячного перерыва.
5. Так что просьба ко всем - пишите интересные посты :)
6. PROFIT!
Апытаньне #1413308 memories
Open to: усім, detailed results viewable to: усім
А Вы пользуетесь функцией memories в ЖЖ?
4 (25.0%)грае: Gogol Bordello - Avenue B
06 чэрвеня 2009 @ 15:10
Натальля Арсеньнева і Максім Танк, Вільня, 1930-ыя
Натальля Арсеньнева Месячнай ночай Ноч срэбным пальцам цiха водзiць А ноч... Ноч срэбным пальцам водзiць 1935 | Максiм Танк Вiльня Анучай хмара сьцёрла сонца, 1936 |
03 чэрвеня 2009 @ 13:00
Люты
Гэты горад – тут няма куды падзецца
І вароны прымярзаюць да дратоў
Я канарка у тваёй утульнай клетцы
Не халодна, ды чамусьці стыне кроў
Гэй, пакармі ты з далоні мяне
Гэтая клетка зацесная, не?
Хутка ня стане і знаку бяды
Бо люты ня будзе заўжды
Шэры горад стыне, холадам закуты
І вароны перакусваюць драты
Сьпее ранак, за вакном сінее люты
Недзе цёпла – можа, зьлётаем туды?
2/3.6.2009
Гэты горад – тут няма куды падзецца
І вароны прымярзаюць да дратоў
Я канарка у тваёй утульнай клетцы
Не халодна, ды чамусьці стыне кроў
Гэй, пакармі ты з далоні мяне
Гэтая клетка зацесная, не?
Хутка ня стане і знаку бяды
Бо люты ня будзе заўжды
Шэры горад стыне, холадам закуты
І вароны перакусваюць драты
Сьпее ранак, за вакном сінее люты
Недзе цёпла – можа, зьлётаем туды?
2/3.6.2009
грае: Gogol Bordello - Start wearing purple
01 чэрвеня 2009 @ 15:59
Месяц
А на месяцы ніякіх школаў,
А на месяцы няма вайны,
А затое – шмат сталовак,
Дзе бясплатныя бліны.
А на месяцы жывуць алені –
Не зьбіваюць іх зусім машыны –
І глядзяць так задуменна,
І ў дзяцей няма ангіны.
А на месяцы ня мокнуць ногі,
І ніколі не памруць бацькі,
А яшчэ жывуць драконы –
Можна іх карміць з рукі.
А на месяцы дажджы ня льюцца,
Кожны сам сабе каўчэг і Ной...
Ды чаму ж, скажыце, людцы,
Так далёка месяц той?
29/30.5.2009
А на месяцы ніякіх школаў,
А на месяцы няма вайны,
А затое – шмат сталовак,
Дзе бясплатныя бліны.
А на месяцы жывуць алені –
Не зьбіваюць іх зусім машыны –
І глядзяць так задуменна,
І ў дзяцей няма ангіны.
А на месяцы ня мокнуць ногі,
І ніколі не памруць бацькі,
А яшчэ жывуць драконы –
Можна іх карміць з рукі.
А на месяцы дажджы ня льюцца,
Кожны сам сабе каўчэг і Ной...
Ды чаму ж, скажыце, людцы,
Так далёка месяц той?
29/30.5.2009
грае: Alina Orlova - Ramuma
22 траўня 2009 @ 15:20
15 траўня 2009 @ 15:22
Беларуская дружыньніца
частак СПА ў Нямеччыне.
Неба над Берлінам
Абсяг начы прамень разрэзаў клінам –
Плыло між хмараў белае сьвятло.
Мы баранілі неба над Берлінам
І бачылі, як сонца не ўзышло.
Мы чулі разьвітальны роў сірэнаў –
Трывожны і апошні сумны гук.
Ніколі нас не назавуць пайменна,
Ніколі не расшчэпяць нашых рук.
Над нашаю агульнаю магілай
Кружлялі не буслы і не крукі –
Агонь і сьмерць ліліся зь небасхілу,
Зрываліся ў піке бамбавікі.
Пасьпеўшы памаліцца перад згінам,
Накрытыя агнём штурмавікоў,
Мы маршавалі ў неба над Берлінам
Без камандзіраў і кіраўнікоў.
7-15.5.2009
P.S. Рота дружыньнікаў супрацьпаветранай аховы, якая ўдзельнічала ў абароне Берліна, была сфармаваная ў лютым 1945-га і налічвала каля 200 СБМаўцаў. Камандавалі ротай Янка Асіпчык (1924 г.н.) і Сяргей Бузак (1920 г.н.), якія адмовіліся ад эвакуацыі з горада.
P.P.S. Як выявілася, верш кладзецца на музыку Фрэнкеля для гамзатаўскіх "Журавлей".
P.P.S. Як выявілася, верш кладзецца на музыку Фрэнкеля для гамзатаўскіх "Журавлей".
грае: Majdanek Waltz - Журавли
14 траўня 2009 @ 21:02
Людзі мілыя, хто тут ведае літоўскую? Пагугліў Георга Геруліса, а ён Юргісам апынуўся - што, у прынцыпе, прадказальна, але ж я не думаў, што ўсё да такой ступені запушчана. Пакладзем канец гэтай дзікай сітуацыі, калі прозьвішча літоўскага мовазнаўцы, балтыста, доктара філасофіі, а па сумяшчальніцтве - маёра Абвэру і кіраўніка выведнай школы ў Дальвіцы - у айчыннай гістарыяграфіі паўсюдна падаецца нават без ініцыялаў, ня кажучы пра якую-кольвек біяграму.
P.S. Ідыятызм сітуацыі ўражвае. Няўжо ніхто ў нас не цікавіўся ягонай асобай?
грае: Крывакрыж - Драбы